Көкпекті ауданындағы «Арнаулы әлеуметтік көмек орталығы» КММ мүмкіндігі шектеулі балаларға, жалғызілікті қарт адамдарға арнаулы көмек көрсету қызметін атқарады. Олардың қызметін алушылар қашанда риза.

Мүмкіндігі шектеулі балалар қоғамның белді мүшелерінің бірі. Олар қашанда қатардан қалған емес. Орталық  қызметкерлері қандай мереке болсын, олар үшін қызықты кездесулер ұйымдастырады. Олар мұндай кездесулерде өз өнерлерін ортаға салып, би билеп, ән айтады. Қолөнермен шұғылданып, моншақтан тоқыма тоқу өнерін меңгергендері де бар. «Әрине, мұның барлығын біз тәлімгерлерден үйренеміз», - дейді олар.

Ертеректе ағаштан түйін түйген ұсталар мен темірден көздің жауын алатын небір әсем бұйымдар соғатын зергерлер ел ішінде көп болған ғой. Ғылым мен техника жетістіктері қарыштап дамыған бүгінгі заманда тұрмыс қажетін өтейтін заттардың зауыт, фабрикаларда шығарылуына байланысты ұсталық өнердің өрісі біршама тарылғаны рас. Тіпті, кей жерлерде мүлдем жоғалып кетті десек те, артық айтқандық бола қоймас. Дегенмен, атадан балаға мұра болған осынау өміршең өнердің туын жықпай, көненің көзіндей қастерлеп, дамытып келе жатқан ұсталар мен зергерлер әлі де бар. Солардың бірі – Көкпекті ауылының тұрғындары Кошелевтар отбасы.

Сонау қола дәуірінен бері ұрпақтан ұрпаққа жетіп, ерекше дарыны мен қабілеті бар, темірдің бабын білетін жандардың ғана қолынан келетін ұсталық өнер де қанмен беріледі екен. Ұсталар отбасында туып, ұстахана жанында ойнап өскен Светлана бұл өнерге басында бей-жай қарағанмен, бойындағы тулаған қаны ата кәсіппен айналысуға жетелеген. – Ұсталар отбасында тәрбиеленсем де, темір соғып жатқан әкемнің кәсібіне мән берген емеспін. Менің аталарым да осы кәсіппен айналысқан екен. Бүгінгі күні ұсталықтың үлкен өнер екеніне әбден көзім жетті. Осы іспен айналысар алдында көп ойландым. Себебі, менің кәсіби білімім де, тәжірибем де болған емес. Ұсталар отбасында өссем де ұстаханаға аса қызығушылық танытып, темір соғып, құрал-саймандарын ұстап көрген емеспін. Бірақ ата кәсіп өзіне тартпай қоймайды екен, - дейді Светлана Кошелева.

Өз үйлерінің алдында орналасқан ұстаханада небәрі екі адам таңның атысы, күннің батысы темірді баптаумен уақыттарын өткізеді. Олардың біреуі Светлана болса, екіншісі ұста қыздың өмірлік жан серігі Александр. Ұсталық қабілет Александрға ата қанымен келмесе де, бүгінгі күнге дейін өз еркімен